Θα σας πω μια ιστορία για έναν άνθρωπο που ζούσε σε εποχή
αλλοτινή. Κι αν σας φανεί παράξενη, πιστέψτε με, είναι πέρα για πέρα αληθινή. Ήταν
ένας άντρας που κάθε βράδυ όταν κοιμότανε γινότανε παιδί. Και οι εφιάλτες τον
ξυπνούσαν το ξημέρωμα με μια κραυγή. Το στρώμα του ήταν σκληρό και το φως
δυσκολευόταν να τον βρει, γιατί αυτή η ιστορία γεννήθηκε σε ένα κελί.
Στα κάγκελά του ήρθε
και στάθηκε μια μέρα ένα πουλί. Του τραγούδησε με την πιο όμορφη φωνή: «θα σου
μάθω να πετάς, αν μου φτιάξεις ένα δώρο από εφιάλτες και κλωστή.» Ο άντρας που
γινότανε παιδί, συμφώνησε με το πουλί. Πήρε βελόνα και κλωστή και την πρωινή
του την κραυγή, πήρε κομμάτια από το στρώμα του κι από την στολή του ένα
κουμπί. Έκλεισε μέσα στο πανί, ένα κομμάτι από το παιδί, για να έχει η κούκλα
του ζωή.
Μα το πουλί ήταν
άπληστο πολύ. Ξέχασε ό,τι είχε υποσχεθεί. Ζήτησε από τον άντρα που γινότανε
παιδί κι άλλες κούκλες σαν αυτή. Μα ο άντρας έχανε κάθε φορά λίγο από το παιδί,
για να γεμίζει δώρα, το άπληστο πουλί. Το οποίο όταν το παιχνίδι είχε πια
βαρεθεί, έφυγε σε χώρα μακρινή κι άφησε τον άντρα να κλαίει στο κελί.
Οι κούκλες τώρα μες
στο δάσος έχουν χαθεί. Ο άντρας ξεγελάστηκε από το πουλί. Κι ενώ ο κακόμοιρος
δεν μπορεί να βγει, του λείπει τόσο το παιδί. Ίσως αν τον βοηθήσεις να μπορεί,
μία μία να τις ξαναβρεί…
